Sal en Sao Nicolau

We zijn nog niet aan het oversteken! Wel al in Mindelo op Sao Vincente… dus bijna.

We hebben eerst gerelaxt op Sal en zijn vrij veel in Palmeira gebleven, gewoon omdat het zo’n gemoedelijk dorpje is. De kinderen speelden met de andere Nlse en Franse kinderen. Ze zijn bij een Kaapverdiaans vriendinnetje thuis geweest en daar hebben ze vlechtjes met kraaltjes in het haar gekregen. Ze mochten met z’n vieren mee eten van de kip met rijst. En dan te weten dat ze niet veel hebben en toch zo gastvrij zijn!

We hebben oud en nieuw gevierd met onze opstappers Lisa en Philippe en de andere Nlse boot. Er waren wat andere toeristen, die er soms ook al erg lang waren! en een paar Palmeirianen. We hebben heerlijk gedanst en na het vuurwerk dat in Aspargos, de hoofdstad, werd afgestoken zijn we lekker gaan slapen. De meeste mensen waren eerst thuis en gingen daarna naar de kerk en daarna pas buiten feesten. Eigenlijk werd 1 januari nog het meest en het langst gefeest.  In het zuiden ligt Santa Maria met het witte strand en de resorts. Daar zijn we één keer naar toe geweest, dat was genoeg, maar als je wilt kiten dan is het the place to be. Palmeira was voor ons echter nu de fijnste plek op aarde om weer even bij te komen. De moed komt dan langzaam weer terug en het helpt ook om ervaringen uit te wisselen met andere boten. Het is echt leuk om met andere reizigers te praten en je ontmoet mensen met heel veel lef! Mensen die op de boot leven en charteren. Of mensen die op de boot leven en al een heel ander leven achter de rug hebben. Zo veel verschillende verhalen. Zo hebben we ook weer leuke Belgische mensen ontmoet.

Na een week zijn we dinsdag 6 januari samen met de andere Nlse boot weer vertrokken naar Sao Nicolau. Lisa en Philippe zijn ook meegevaren, omdat ze in elk geval meegaan tot Mindelo. We hadden tips en een handgetekende kaart van een Nederlander uit Zierikzee die al een paar jaar in Palmeira ligt met zijn boot. Na een snelle tocht, we waren rond 04.15 u ’s nachts vertrokken en kwamen rond 15.00 uur aan bij Carracal, hebben we geankerd. Daar stond echter wel flinke wind dus echt relaxt liggen was het niet. De andere Nlse boot had een paar keer een krabbend anker en moest opnieuw ankeren. De nacht kwam er nog meer wind opzetten en toen ging rond half 5 ons ankeralarm af. Jan heeft het touw moeten doorsnijden omdat het vastzat in de ankerlier. Op zich was er geen gevaar, maar het voelt toch niet fijn om weggeblazen te worden naar open zee. Ze zeggen beter dan naar de wal, maar toch. Gelukkig konden we daarna weer goed ankeren en hebben we nog wat geslapen. Jan heeft me wel even vast gehouden anders zou ik geen oog hebben dicht gedaan. Luna werd wel wakker, maar sliep daarna snel weer. Nika sliep overal doorheen en heeft niets gemerkt! Daar ben ik zo jaloers op. De volgende dag ben ik met de andere Nlse moeder en kinderen met het bijbootje naar het dorpje Carracal gegaan en hebben we kennis gemaakt met hele vriendelijke en vrolijke mensen en kinderen. Zo goed om te zien dat deze mensen met weinig heel tevreden kunnen zijn! Het geeft je weer te denken… Maar of het ons verandert? Ik denk nog niet. Ik merk dat ik nog veel vasthoud aan dat wat van mij is. Het delen is niet vanzelfsprekend. In elk geval geeft het een ander beeld van de wereld en zet het je aan tot denken en hopelijk delen we uiteindelijk iets makkelijker. En als je dat al op de leeftijd van 9 en 11 tegenkomt heeft het misschien wel effect… Ik vond het leuk om met de kleuterjuf te praten. Ze liet ons het schooltje zien en legde snel uit dat het er zo kaal uitzag omdat ze net de kerst en nieuwjaarsversiering had weggehaald. Het is dan toch ook weer hetzelfde als bij ons! Niet waar oud collega’s?

Donderdag 8 januari vertrokken we naar het westen van het eiland, naar Tarrafal. Dit was tot nu toe onze beste tocht. Lisa en Philippe waren aan het hiken en zouden we in Tarrafal treffen dus we waren met z’n vieren. We voeren ruime wind en we voelden ons goed. Ook met de de aan de windse koers het laatste stukje naar Tarrafal ging het prima. En toen ankerden we in de ogenschijnlijk rustige baai. Al snel werden we geïnformeerd door een bekende Franse boot dat er de nacht ervoor van 20.00 to 24.00 uur valwinden van 50 knopen vanuit de bergen hadden gegierd. Een andere boot was losgeraakt en kon bijna niet tegen de wind in terugkomen om opnieuw te ankeren en had er uren over gedaan. Mmm dat was weer bemoedigend. Wij hadden in een keer geankerd, maar of het voldoende was dat moesten we maar afwachten. Onze buurboot moest flink wat keren opnieuw ankeren voordat ze goed lagen. Rond 02.00 uur kwam bij ons de wind opzetten. Gierend met geen 50 maar toch zeker wel 40 knopen dacht we, want de windmeter kon het niet aan, kwam het langs je oren vliegen. Ik moest toch telkens weer even checken en zag op een geven moment het bijbootje met motor en al op z’n kop liggen. Dus snel Jan wakker gemaakt en samen het bijbootje of beter gezegd de motor en benzine tank gered. Pfff wat een nacht weer. Gelukkig was het de nacht erna heel rustig. We hebben heerlijk genoten van Tarrafal. Veel winkeltjes en wat barretjes en restaurantjes. De mensen waren ook hier vriendelijk en geïnteresseerd. Hier wonen inderdaad veel Kaapverdianen die in Nederland zijn geweest en Nederlands spreken. Toen we bij de ‘bekende Nederlander’ Henny Kusters, eigenaar van pension/restaurant Casa Aquario op bezoek waren en hebben gedineerd (www.casa-aquario.nl), zijn we bijgepraat over het eiland. Het is minder toeristisch dan de andere eilanden en het is ook schoner, omdat hier het eigen afval wordt verbrand. Dat in tegenstelling tot bijvoorbeeld Sal waar je het afval overal gedumpt ziet, met name ook bij de resorts. Ook is Sal voor een groot deel afgegraven voor de bouw van huizen en resorts. Dat is nu gelukkig verboden maar het eiland Sal is daardoor een kale vlakte geworden. Maar Sao Nicolau heeft behalve droog, woestijnachtig landschap ook hele groene gebieden en is daarom heel erg mooi om te wandelen. Wij hebben het echter bij een klein uitstapje gehouden, omdat Luna lange afstanden en klimmen al helemaal niet, moeilijk volhoudt. We zijn met de auto naar Carberinho aan de kust gereden, waar de wind sculpturen in de rotsen heeft ‘uitgehouwen’. Echt heel erg mooi. Het waaide er echter zo hard dat Luna’s pet met snor weg is gewaaid en bijna het mooie uitzicht bedierf. ;-(

Afgelopen woensdag hebben we het mooie eiland weer verlaten, helaas, want Mindelo op Sao Vincente is wel even wennen. Een dure, kille haven met mensen die niet al te vriendelijk zijn. In de haven tenminste. Mindelo is wel fijn met zijn winkels en restaurantjes dus dat gaan we nog verder verkennen. De tocht was weer pittig maar met het vooruitzicht van een korte tocht is alles te doen. De boot houdt zich goed, we reven flink en dan gaan we goed door de golven zegt Jan! Gelukkig maar, want we gaan ons klaar maken voor vertrek naar de overkant. Lisa en Philippe gaan hier van boord, we gaan toch liever met z’n vieren naar de overkant, voornamelijk omdat we onze eigen kleine ruimte na 3,5 week weer voor onszelf willen. We denken dat we het wel redden met z’n vieren. We zullen ze natuurlijk wel missen, want het zijn de liefste mensen van de wereld. We hebben veel lol gehad en meegemaakt samen. Luna en Nika zijn ook dol op hen! Als afsluiting hebben Lisa en Philippe pizza gemaakt, smullen was dat. Dus hun culinaire kunsten gaan we ook missen! We hebben er echt goede hoop op dat de koers en golven beter zijn en dat we het aankunnen. Natuurlijk zullen we ups en downs hebben, maar we gaan. Daarna kunnen we echt beslissen hoe verder…

De foto’s spreken voor zich, we maken het goed. Het lijkt of er geen school wordt gedaan, maar ook hier is school weer begonnen, wel weer even wennen, maar we gaan gestaag verder! Luna en Nika missen hun vriendinnen nog flink, dat komt af en toe weer boven en dan spreken we af snel contact op te nemen. Want de wifi is overal slecht en niet te gebruiken. We  hebben nu een simkaartje dus dat gaan we nu gebruiken.

Sal, Palmeira

Palmeira
Palmeira
Palmeira
Palmeira
Palmeira - Tinkerbel op de achtergrond
Palmeira – Tinkerbel op de achtergrond
Samen filmpje kijken
Samen filmpje kijken
Een afgebroken windmolen
Een afgebroken windmolen
een klein wandelingetje langs de kust bij Palmeira
een klein wandelingetje langs de kust bij Palmeira
Santa Maria beach
Santa Maria beach

Sao Nicolau – Carracal

Na het voetballen even met z'n allen gek op de foto
Na het voetballen even met z’n allen gek op de foto
Mooie meiden!
Mooie meiden!
Nika's gele camera trok de aandacht. De jongens wilden wel foto's maken!
Nika’s gele camera trok de aandacht. De jongens wilden wel foto’s maken!
Kijken naar de kleuterschool
Kijken naar de kleuterschool

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De kleuterschool
De kleuterschool
De kerstversiering
De kerstversiering
Carracal beach
Carracal teach

Sao Nicolau -Tarrafal

Tinkerbel bij Tarrafal
Tinkerbel bij Tarrafal
Op weg naar het strand. Even pauze.
Op weg naar het strand. Even pauze.
Mama wij willen ook een hondje adopteren!
Mama wij willen ook een hondje adopteren!
Blub
Blub
Het echte duikwerk
Het echte duikwerk
Groepsfoto bij Carberinho
Groepsfoto bij Carberinho
Ondanks verdriet van verloren pet toch heel mooi
Ondanks verdriet van verloren pet toch heel mooi
Shining Nika
Shining Nika
Natuur sculpturen a la Salvador Dali.
Natuur sculpturen a la Salvador Dali.
Mooi
Mooi
Een woeste rit achterop is juist leuk!
Een woeste rit achterop is juist leuk!
Pizza !
Pizza !
Ukelele concert !
Ukelele concert !

Advertenties

12 gedachtes over “Sal en Sao Nicolau

  1. Wat zijn we weer blij jullie zo bezig te zien, gelukkig elkaar via face=time gesproken.
    Een minder leuke mededeling poesje Alice is op 17 jarige leeftijd vannacht overleden. We zijn nog heel verdrietig,
    Liefs oma en opa Verkleij

    Liked by 1 persoon

  2. Never a dull moment daar….. Geniet!
    Leuk hè Ankie, dat je als collega toch gemakkelijker een school binnenstapt om kennis te maken met het onderwijs? Ontzettend gaaf om via deze kant een kijkje te nemen in een andere cultuur.
    Liefs

    Like

  3. Wat een mooie foto’s en mooie avonturen! Maar ook zeker spannend lees ik! En het feit dat je mensen ziet die weinig hebben en toch genieten is mooi om met je mee te nemen. Daardoor kan je nog meer beseffen wat je eigenlijk allemaal hebt en hier blij mee kan zijn!
    Genietse! Liefs, Maaike2

    Like

  4. Wat maken jullie al een boel leuke, spannende, maar altijd bijzondere momenten mee! Erg leuk om mee te mogen leven.

    Heel veel succes met de oversteek! (de AIS doet het weer zag ik?)
    Maarten

    Like

  5. Ankie,
    I have been thinking of you and wondering how you all are doing. Thank you for your message. The islands look beautiful and it is great to learn all the things you are seeing and doing. It looks like soon you will be starting the crossing of the Atlantic. This is exciting! My love to each of you!
    –Jean

    Like

  6. Hoi Jan en Ankie, het is genieten van jullie verhalen en foto’s! Zeeziekte hoort erbij helaas, maar van mijn reizen weet ik dat het altijd bijtrekt. Ik wens jullie een mooie oversteek. Heel veel lieve groetjes van ons, ook aan Luna en Nika.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s